English
Χάρτης Ιστότοπου
Συχνές Ερωτήσεις
WWW.PASIPKA.GR
 
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
 
 
Καλωσόρισμα του Δ.Σ. του Συνδέσμου μας.
Ποιοί Είμαστε
Περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
Τα τμήματά μας
Συνέδρια
Αθλητισμός
Ειδήσεις
Προσβασιμότητα
Νομοθεσία
Πρότυποι Κανόνες OHE
Δικαιώματα
Τακτικά Μέλη
Αρωγά Μέλη
Εγχειρίδια χρήσης εξοπλισμού
Επικοινωνία
Χρήστης: [Είσοδος]
ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Πανελλαδικός Σύνδεσμος
Παραπληγικών & Κινητικά
Αναπήρων
Εγγραφείτε στο
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
Το παρόν έργο χρηματοδοτείται από
το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κοινωνία
της Πληροφορίας του Γ'ΚΠΣ
 
ΕΠΙΚΑΙΡΑ - ΕΠΕΙΓΟΥΣΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣΠρότυποι Κανόνες OHE
 
Πρότυποι Κανόνες OHE

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Τα Κράτη.

Εφαρμόζοντας τη δέσμευση, βάσει του καταστατικού Χάρτη του Ο.Η.Ε., να δρουν από κοινού και ξεχωριστά, σε συνεργασία με τον Οργανισμό για την προώθηση υψηλότερων συνθηκών ζωής, πλήρους απασχόλησης και συνθηκών οικονομικής και κοινωνικής προόδου και ανάπτυξης, Διαβεβαιώνοντας την αφοσίωσή τους στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες, στην κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια και στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης όπως διακηρύσσονται στο Χάρτη,
Ανακαλώντας ειδικότερα τα διεθνή πρότυπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία παρατίθενται στην Παγκόσμια Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τη Διεθνή Συνθήκη για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και τη Διεθνή Συνθήκη για τα Αστικά και Πολιτικά Δικαιώματα, Υπογραμμίζοντας το γεγονός πως τα κείμενα αυτά διακηρύττουν ότι τα δικαιώματα που αναγνωρίζουν πρέπει να διασφαλίζονται ισότιμα για όλα τα άτομα χωρίς διάκριση,
Ανακαλώντας τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία απαγορεύει τη διάκριση λόγω αναπηρίας και απαιτεί ειδικά μέτρα ώστε να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των παιδιών με αναπηρία και τη Διεθνή Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών και των Μελών των οικογενειών τους, η οποία θεσπίζει κάποια προστατευτικά μέτρα για την αναπηρία,.
Ανακαλώντας επίσης τις διατάξεις της Συνθήκης για την Εξάλειψη όλων των Μορφών Διάκρισης εις βάρος των Γυναικών, με τις οποίες διασφαλίζονται τα δικαιώματα των κοριτσιών και γυναικών με αναπηρίες,
Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τη Διακήρυξη των Νοητικά υστερούντων Ατόμων, τη Διακήρυξη για την Κοινωνική Πρόοδο και Ανάπτυξη, τις Αρχές για την Προστασία των Ατόμων με Ψυχικές Ασθένειες και για τη Βελτίωση της Περίθαλψης Ψυχικής Υγείας και άλλων σχετικών οργάνων που έχουν εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση,
Λαμβάνοντας επίσης υπ΄ όψιν τις σχετικές συμβάσεις και συστάσεις που έχουν υιοθετηθεί από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, με ειδική αναφορά στη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην εργασία χωρίς διάκριση,
Γνωρίζοντας τις σχετικές συστάσεις και το έργο της Οργάνωσης του Ο.Η.Ε. για την Εκπαίδευση, τις Επιστήμες και τον Πολιτισμό, ειδικότερα δε την Παγκόσμια Διακήρυξη για την Εκπαίδευση για Όλους, το έργο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, του Ταμείου του Ο.Η.Ε. για το Παιδί και άλλων σχετικών οργανισμών,
Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τη δέσμευση εκ μέρους των Κρατών σχετικά με την Προστασία του Περιβάλλοντος,
Έχοντας υπ΄ όψιν την καταστροφή που προκαλούν οι ένοπλες συγκρούσεις και τη χρήση υλικών που βρίσκονται στην έλλειψη για την κατασκευή όπλων,
Αναγνωρίζοντας ότι το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης για τα ΄Άτομα με Αναπηρία και ο ορισμός της εξίσωσης των ευκαιριών που εμπεριέχεται σε αυτό, συνιστούν ειλικρινή φιλοδοξία εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας να προσδώσει στα διάφορα αυτά κείμενα και συστάσεις πρακτική και ουσιαστική σημασία,
Αναγνωρίζοντας ότι η επίτευξη του στόχου της Δεκαετίας του Ο.Η.Ε. για τα Άτομα με Αναπηρία (1983 - 1992) να εφαρμόσει το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης, βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και απαιτεί επείγουσα και συνεχιζόμενη δράση,
Ανακαλώντας ότι το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης βασίζεται σε έννοιες που έχουν την ίδια ισχύ στις αναπτυσσόμενες και στις βιομηχανικές χώρες.
Έχοντας την πεποίθηση ότι απαιτούνται εντατικές προσπάθειες για να απολαμβάνουν πλήρως και ισότιμα και τα άτομα με Αναπηρία τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συμμετοχή στην κοινωνία,

Τονίζοντας και πάλι ότι τα άτομα με Αναπηρία, οι γονείς τους, οι κηδεμόνες τους, οι υποστηρικτές και οι οργανώσεις που τα εκπροσωπούν, πρέπει να συνεργάζονται ενεργά με τα Κράτη στο σχεδιασμό και
την εφαρμογή των μέτρων που επηρεάζουν τα αστικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά τους δικαιώματα,
Σε συνέχεια της απόφασης του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου 1990 /26 και στηριζόμενα στα ειδικά μέτρα που απαιτούνται για την επίτευξη ισότητας ευκαιριών για τα άτομα με Αναπηρία, όπως αυτά απαριθμούνται με λεπτομέρεια στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης,
Ενέκριναν τους Πρότυπους Κανόνες για την Εξίσωση των Ευκαιριών για τα Άτομα με Αναπηρία, που παρατίθενται κατωτέρω, προκειμένου:

α)να τονισθεί το γεγονός ότι οποιαδήποτε ενέργεια σχετική με το ζήτημα της αναπηρίας προϋποθέτει επαρκή γνώση και εμπειρία πάνω στις συνθήκες και τις ειδικές ανάγκες των ατόμων με αναπηρίες,

β)να δοθεί έμφαση στο ότι η διαδικασία μέσα στην οποία κάθε πλευρά της κοινωνικής οργάνωσης καθίσταται προσβάσιμη σε όλους αποτελεί το βασικό στόχο της κοινωνικό - οικονομικής ανάπτυξης, γ)να σημειωθούν τα κρίσιμα σημεία των κοινωνικών πολιτικών για την αναπηρία, συμπεριλαμβανομένης, όπου χρειάζεται, της ενεργούς ενθάρρυνσης για τεχνική και οικονομική συνεργασία,

δ)να διαμορφωθούν πρότυπα διαμόρφωσης της πολιτικής που απαιτείται για την επίτευξη της εξίσωσης των ευκαιριών, έχοντας υπ΄ όψιν τις ευρύτατες διαφορές ανάμεσα στα διάφορα τεχνικά και οικονομικά επίπεδα, το γεγονός ότι η διαδικασία πρέπει να αντανακλά την σε βάθος κατανόηση του πολιτιστικού πλαισίου μέσα στο οποίο αυτή διενεργείται, καθώς και τον κρίσιμο ρόλο των ατόμων με Αναπηρία σ΄ αυτήν,

ε)να προταθούν κρατικοί μηχανισμοί για τη στενή συνεργασία μεταξύ των Κρατών, των οργάνων του Ο.Η.Ε., άλλων διακυβερνητικών φορέων και των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία,

στ) να προταθεί ένας αποτελεσματικός μηχανισμός για την παρακολούθηση της διαδικασίας με την οποία τα Κράτη προσπαθούν να πετύχουν εξίσωση των ευκαιριών για τα άτομα με Αναπηρία.

Ι. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Κανόνας 1. Ενημέρωση
Τα κράτη πρέπει να αναλαμβάνουν δράση με στόχο την ενημέρωση της κοινωνίας για τα άτομα με Αναπηρία, τα δικαιώματά τους, τις ανάγκες τους, τις δυνατότητες και τη συνεισφορά τους.

1)Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την παροχή από τις αρμόδιες αρχές, πληροφοριών στα άτομα με Αναπηρία, τις οικογένειές τους, τους επαγγελματίες του χώρου και το ευρύτερο κοινό, σχετικά με τα διαθέσιμα προγράμματα και τις υπηρεσίες. Οι πληροφορίες αυτές, πρέπει να δίνονται στα άτομα με Αναπηρία σε μορφή που να διασφαλίζει γι΄ αυτά τα άτομα την πρόσβαση.

2)Τα Κράτη πρέπει να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να στηρίζουν εκστρατείες ενημέρωσης για τα άτομα με Αναπηρία και τις σχετικές με αυτά πολιτικές, οι οποίες θα μεταφέρουν το μήνυμα ότι τα άτομα με Αναπηρία είναι πολίτες με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις όπως όλοι οι άλλοι, πράγμα που αιτιολογεί τη λήψη μέτρων για την κατάργηση όλων των εμποδίων που υψώνονται στην πλήρη συμμετοχή τους.

3)Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν την παρουσίαση των ατόμων με Αναπηρία από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με ένα τρόπο θετικό. Στο ζήτημα αυτό θα πρέπει να συμβουλεύονται τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία.

4)Τα Κράτη πρέπει να μεριμνούν ώστε τα προγράμματα δημόσιας εκπαίδευσης να διαπνέονται, από κάθε άποψη, από την αρχή της πλήρους συμμετοχής και της ισότητας.

5)Τα Κράτη πρέπει να καλούν τα άτομα με Αναπηρία, καθώς και τις οικογένειές τους και τις οργανώσεις τους, να συμμετέχουν στα προγράμματα δημόσιας εκπαίδευσης που αφορούν στα ζητήματα της αναπηρίας.

6)Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα να λαμβάνουν υπόψη τους και θέματα σχετικά με την αναπηρία σε όλες τις δραστηριότητές τους.

7)Τα Κράτη πρέπει να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να προωθούν προγράμματα που στοχεύουν στη διεύρυνση της ενημέρωσης των ατόμων με Αναπηρία για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες που έχουν. Το αίσθημα της αυτοδιάθεσης και η ενδυνάμωση θα βοηθήσει τα άτομα αυτά να επωφεληθούν των ευκαιριών που τους παρέχονται.

8) Η ενημέρωση πρέπει να αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης των παιδιών με Αναπηρία και των προγραμμάτων αποκατάστασης. Τα άτομα με Αναπηρία πρέπει ακόμα να αλληλοβοηθούνται στο ζήτημα ενημέρωσης, μέσω των δραστηριοτήτων των οργανώσεών τους.

9) Η ενημέρωση πρέπει να αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης όλων των παιδιών και στοιχείο των προγραμμάτων κατάρτισης των δασκάλων, αλλά και όλων των επαγγελματιών.

Κανόνας 2. Ιατρική Περίθαλψη
Τα κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την παροχή αποτελεσματικής ιατρικής περίθαλψης στα άτομα με Αναπηρία.

1) Τα Κράτη πρέπει να εργαστούν για τη δημιουργία προγραμμάτων που θα υλοποιούνται από ομάδες επαγγελματιών όλων των ειδικοτήτων για την έγκαιρη διάγνωση, αξιολόγηση και θεραπεία των βλαβών. Αυτό θα μπορούσε να συνεισφέρει στην πρόληψη, μείωση ή κατάργηση παραγόντων που οδηγούν στην αναπηρία. Τέτοια προγράμματα πρέπει να διασφαλίζουν την πλήρη συμμετοχή των ατόμων με Αναπηρία και των οικογενειών τους σε επίπεδο εξατομικευμένης παρέμβασης και των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία σε επίπεδο σχεδιασμού και αξιολόγησης.

2) Η τοπική κοινότητα πρέπει να εκπαιδευτεί σε ζητήματα όπως η έγκαιρη διάγνωση των βλαβών, η παροχή πρώτων βοηθειών και η παραπομπή στις αρμόδιες υπηρεσίες.

3) Τα Κράτη πρέπει να φροντίζουν για τη διασφάλιση παροχής ιατρικής περίθαλψης στα άτομα με Αναπηρία, ειδικότερα δε στα νεογνά και τα παιδιά, ίσου επιπέδου και μέσα στα πλαίσια του ίδιου συστήματος περίθαλψης που παρέχεται στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.

4) Τα Κράτη πρέπει να φροντίζουν ώστε το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό να είναι επαρκώς καταρτισμένο και εξοπλισμένο ώστε να παρέχει ιατρική φροντίδα στα άτομα με Αναπηρία, αλλά και να έχει πρόσβαση στις σχετικές μεθόδους και τεχνολογίες θεραπείας.

5) Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την επαρκή κατάρτιση του ιατρικού, παραϊατρικού και κάθε άλλου σχετικού προσωπικού, έτσι ώστε να μην παρέχουν ακατάλληλες συμβουλές στους γονείς, περιορίζοντας έτσι τις δυνατότητες που μπορεί να έχουν τα παιδιά τους. Η εκπαίδευση αυτή πρέπει να είναι συνεχιζόμενη και να στηρίζεται στις τελευταίες διαθέσιμες πληροφορίες.

6) Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την παροχή προς τα άτομα με Αναπηρία κάθε αντίστοιχης αγωγής και θεραπείας που χρειάζονται για να διατηρήσουν ή να βελτιώσουν το λειτουργικό τους επίπεδο.

Κανόνας 3. Αποκατάσταση
Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης στα άτομα με Αναπηρία, προκειμένου αυτά να πετύχουν και να διατηρήσουν το βέλτιστο επίπεδο αυτονομίας και λειτουργικότητας.

1) Τα Κράτη πρέπει να αναπτύξουν εθνικά προγράμματα αποκατάστασης για όλες τις ομάδες ατόμων με Αναπηρία. Τέτοια προγράμματα πρέπει να βασίζονται στις πραγματικές ανάγκες των ατόμων αυτών και στις αρχές της πλήρους συμμετοχής και ισότητας.

2) Τα προγράμματα αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν μια ευρεία σειρά από δραστηριότητες, όπως βασική επαγγελματική εκπαίδευση, συμβουλευτικές υπηρεσίες για τα άτομα με Αναπηρία και τις οικογένειές τους, ανάπτυξη αυτονομίας και κατά περίσταση υπηρεσίες αξιολόγησης και καθοδήγησης.

3) Όλα τα άτομα με Αναπηρία, συμπεριλαμβανομένων αυτών με βαριές και /ή πολλαπλές αναπηρίες, τα οποία χρειάζονται αποκατάσταση, πρέπει να έχουν πρόσβαση σ΄ αυτήν.

4) Τα άτομα με Αναπηρία και οι οικογένειές τους πρέπει να είναι σε θέση να συμμετέχουν στο σχεδιασμό και την οργάνωση των υπηρεσιών αποκατάστασης που τους αφορούν.

5) Όλες οι υπηρεσίες αποκατάστασης πρέπει να είναι διαθέσιμες στην τοπική κοινότητα όπου ζουν τα άτομα που τις χρειάζονται. Σε ορισμένες περιπτώσεις βέβαια, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος συγκεκριμένος εκπαιδευτικός στόχος, μπορούν να οργανώνονται, ειδικά τμήματα αποκατάστασης περιορισμένης διάρκειας, όπου χρειάζεται, κατ΄ οίκον.

6) Τα άτομα με Αναπηρία και οι οικογένειές τους πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στην αποκατάσταση, για παράδειγμα ως εκπαιδευτές, σύμβουλοι ή δάσκαλοι.

7) Τα Κράτη πρέπει να κάνουν χρήση της εξειδικευμένης γνώσης των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία όταν πρόκειται να διαμορφώσουν ή να αξιολογήσουν τα προγράμματα αποκατάστασης.

Κανόνας 4. Υπηρεσίες Υποστήριξης
Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν τη δημιουργία και παροχή υπηρεσιών υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών βοηθημάτων για άτομα με Αναπηρία, ώστε να τα βοηθήσουν στην αύξηση του επιπέδου αυτονομίας στην καθημερινή τους ζωή και στην άσκηση των δικαιωμάτων τους.

1) Τα κράτη πρέπει να διασφαλίζουν την παροχή τεχνικών βοηθημάτων και εξοπλισμού προσωπικής βοήθειας και διερμηνείας, σύμφωνα με τις ανάγκες των ατόμων, γιατί αποτελούν σημαντικά μέσα για την επίτευξη της ισότητας ευκαιριών.

2) Τα Κράτη πρέπει να στηρίξουν την ανάπτυξη, παραγωγή, διανομή και συντήρηση των τεχνικών βοηθημάτων και του εξοπλισμού, καθώς και της γνώσης πάνω σ΄ αυτά.

3) Για την επίτευξη του παραπάνω στόχου πρέπει να αξιοποιηθεί η τεχνογνωσία που υπάρχει ευρύτερα. Σε Κράτη όπου υπάρχει βιομηχανία υψηλού επιπέδου τεχνολογίας, θα πρέπει αυτή να αξιοποιείται πλήρως για την βελτίωση των προδιαγραφών και της αποτελεσματικότητας των βοηθημάτων και του εξοπλισμού. Είναι σημαντικό να δοθούν κίνητρα για την ανάπτυξη και παραγωγή απλών και φθηνών βοηθημάτων, χρησιμοποιώντας ντόπια υλικά και εγκαταστάσεις όταν αυτό είναι δυνατόν. Τα ίδια άτομα με Αναπηρία θα μπορούσαν να εμπλακούν στην παραγωγή τέτοιων βοηθημάτων.

4) Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι όλα τα άτομα με Αναπηρία που χρειάζονται τεχνικά βοηθήματα πρέπει να έχουν πρόσβαση σ΄ αυτά, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής βοήθειας. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι τα τεχνικά βοηθήματα και ο εξοπλισμός παρέχονται δωρεάν ή σε τιμές χαμηλές τόσο, ώστε τα άτομα με Αναπηρία ή οι οικογένειές τους να είναι σε θέση να τα αγοράσουν.

5) Στα προγράμματα αποκατάστασης για την παροχή τεχνικών βοηθημάτων και εξοπλισμού, τα Κράτη πρέπει να λαμβάνουν υπ΄ όψιν τους τις ιδιαίτερες ανάγκες των αγοριών και κοριτσιών με αναπηρίες, σε ότι αφορά τον σχεδιασμό, την ανθεκτικότητα και τη συμβατότητα των βοηθημάτων και του εξοπλισμού με την ηλικία.

6) Τα Κράτη πρέπει να στηρίζουν τη δημιουργία και παροχή προγραμμάτων προσωπικής βοήθειας και διερμηνείας, ιδιαίτερα για άτομα με βαριές ή / και πολλαπλές αναπηρίες. Τέτοια προγράμματα θα αυξήσουν το επίπεδο συμμετοχής των ατόμων με Αναπηρία σε δραστηριότητες της καθημερινής ζωής στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο και στις δραστηριότητες αναψυχής.

7) Τα προγράμματα προσωπικής βοήθειας πρέπει να σχεδιαστούν με τρόπο ώστε τα άτομα με Αναπηρία που θα τα χρησιμοποιήσουν να έχουν αποφασιστική επίδραση στον τρόπο με τον οποίο τα προγράμματα αυτά θα εκτελούνται.

ΙΙ. ΠΕΔΙΑ - ΣΤΟΧΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Κανόνας 5. Πρόσβαση
Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίζουν τη σημασία της πρόσβασης στη διαδικασία εξίσωσης των ευκαιριών σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας. Για τα άτομα με Αναπηρία κάθε κατηγορίας,

Τα Κράτη θα πρέπει:
α) να εισάγουν προγράμματα δράσης που θα καταστήσουν το φυσικό περιβάλλον προσβάσιμο και
β) να αναλάβουν μέτρα για την πρόσβαση στην πληροφόρηση και την επικοινωνία.

α) Πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον.

1) Τα Κράτη πρέπει να προβούν σε μέτρα για την εξάλειψη των εμποδίων που δεν επιτρέπουν την πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον, δηλαδή να θέσουν προδιαγραφές και γενικές αρχές και να θεσπίσουν νομοθεσία, η οποία θα διασφαλίζει την πρόσβαση σε διάφορους τομείς, όπως είναι η στέγαση, τα κτίρια, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και μετακίνησης, οι δρόμοι και οι άλλοι υπαίθριοι χώροι.

2) Τα Κράτη πρέπει να φροντίζουν ώστε οι αρχιτέκτονες, οι μηχανικοί και όλοι όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με το σχεδιασμό και την κατασκευή του φυσικού περιβάλλοντος, να έχουν πρόσβαση σε επαρκείς γνώσεις για την υπάρχουσα πολιτική για την αναπηρία και τα μέτρα για την επίτευξη της πρόσβασης.

3) Οι απαιτήσεις σε ότι αφορά την πρόσβαση πρέπει να περιλαμβάνονται στο σχέδιο και την κατασκευή του φυσικού περιβάλλοντος από την αρχή της διαδικασίας σχεδιασμού.

4) Οι αρμόδιοι πρέπει να συμβουλεύονται τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία όταν διαμορφώνουν τις προδιαγραφές και τους κανόνες για την πρόσβαση. Ακόμη, οι οργανώσεις αυτές πρέπει να ασχολούνται σε τοπικό επίπεδο από το αρχικό στάδιο σχεδιασμού, όταν σχεδιάζεται η κατασκευή δημοσίων έργων, διασφαλίζοντας έτσι την επίτευξη της μέγιστης δυνατής πρόσβασης.

β) Πρόσβαση στην πληροφόρηση και την επικοινωνία.

5) Τα άτομα με Αναπηρία και - όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο - οι οικογένειές τους και οι υποστηρικτές τους, πρέπει να έχουν πλήρη πρόσβαση σε πληροφορίες για τη διάγνωση, τα δικαιώματα και τις διαθέσιμες υπηρεσίες και προγράμματα, σε όλα τα στάδια. Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να παρουσιάζονται σε μορφή προσβάσιμη για τα άτομα με Αναπηρία.

6) Τα Κράτη πρέπει να διαμορφώσουν στρατηγικές για να καταστούν οι υπηρεσίες παροχής πληροφοριών και τεκμηρίωσης προσβάσιμες στις διάφορες ομάδες ατόμων με Αναπηρία. Η γραφή Braille, υπηρεσίες δακτυλογράφησης, μεγάλος τύπος γραμμάτων και κάθε άλλη πρόσφορη τεχνολογία, πρέπει να χρησιμοποιείται για να αποκτούν πρόσβαση στις γραπτές πληροφορίες και την τεκμηρίωση τα άτομα με προβλήματα όρασης. Ομοίως, πρόσφορες τεχνολογικές μέθοδοι πρέπει να αξιοποιούνται για να αποκτούν πρόσβαση στις προφορικές πληροφορίες άτομα με προβλήματα ακοής ή χαμηλά επίπεδα αντίληψης.

7) Θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο χρήσης της νοηματικής γλώσσας στην εκπαίδευση των κωφών παιδιών, στις οικογένειές τους και στις κοινότητες. Θα πρέπει ακόμη να παρέχονται υπηρεσίες διερμηνείας νοηματικής, ώστε να διευκολύνεται η επικοινωνία των κωφών με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

8) Πρέπει, επίσης, να μελετηθούν και οι ανάγκες των ατόμων με άλλου είδους προβλήματα στην επικοινωνία.

9) Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιδιαίτερα την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες, να καθιστούν τα προγράμματα τους προσβάσιμα.

10) Τα Κράτη πρέπει να φροντίσουν ώστε η νέα ηλεκτρονική πληροφορία και τα συστήματα υπηρεσιών που προσφέρονται στο κοινό, να είναι είτε από την αρχή προσβάσιμα, είτε να προσαρμόζονται, ώστε να έχουν πρόσβαση σε αυτά και τα άτομα με Αναπηρία.

11) Οι οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να γνωμοδοτούν όταν διαμορφώνονται μέτρα προκειμένου να καταστούν οι υπηρεσίες πληροφόρησης προσβάσιμες.

Κανόνας 6. Εκπαίδευση
Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίζουν την αρχή της ισότητας των ευκαιριών στη βασική, μέση και ανώτατη εκπαίδευση για τα παιδιά, τους νέους και τους ενήλικες με Αναπηρία, σε ενταγμένες δομές. Πρέπει να φροντίζουν ώστε η εκπαίδευση των ατόμων με Αναπηρία να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος.

1) Οι γενικές εκπαιδευτικές αρχές είναι υπεύθυνες για την εκπαίδευση των ατόμων με Αναπηρία μέσα σε ενταγμένες δομές. Η εκπαίδευση των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του εθνικού συστήματος εκπαίδευσης, επεξεργασίας της διδακτέας ύλης και οργάνωσης των σχολείων.

2) Η εκπαίδευση στα κανονικά σχολεία προϋποθέτει την παροχή υπηρεσιών διερμηνείας και άλλων κατάλληλων υποστηρικτικών υπηρεσιών. Πρέπει ακόμη να παρέχονται επαρκής πρόσβαση, καθώς και υποστηρικτικές υπηρεσίες, σχεδιασμένες έτσι που να καλύπτουν τις ανάγκες των ατόμων με διαφορετικές αναπηρίες.

3) Ο ομάδες γονέων και οι οργανώσεις ατόμων με Αναπηρία πρέπει να εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία σε όλα τα επίπεδα.

4) Στα κράτη που η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική, θα πρέπει να παρέχεται σε όλα τα αγόρια και κορίτσια, με κάθε είδους και κάθε βαθμό αναπηρίας, ακόμη και του πιο σοβαρού.

5) Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στους εξής τομείς:

α) Τα πολύ μικρά παιδιά με Αναπηρία,

β) τα παιδιά με Αναπηρία προσχολικής ηλικίας,

γ) Τους ενήλικες με Αναπηρία, ειδικά τις γυναίκες.

6) Για να διευκολυνθεί η παροχή εκπαίδευσης προς τα άτομα με Αναπηρία στο πλαίσιο του γενικού συστήματος εκπαίδευσης, τα Κράτη πρέπει:

α) Να διαθέτουν μια σαφή πολιτική, κατανοητή και αποδεκτή από το σχολείο, αλλά και από την ευρύτερη κοινωνία.

β) Να διαθέτουν ένα ευέλικτο πρόγραμμα, με δυνατότητες προσθηκών και προσαρμογών.

γ) Να παρέχουν ποιοτικά διδακτικά μέσα και συνεχιζόμενη κατάρτιση και υποστήριξη στους δασκάλους.

7) Η ενταγμένη εκπαίδευση και τα προγράμματα που υλοποιούνται σε επίπεδο κοινότητας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συμπληρωματικές προσεγγίσεις για την παροχή αποτελεσματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης στα άτομα με Αναπηρία. Τα εθνικά προγράμματα πρέπει να ενθαρρύνουν τις κοινότητες να χρησιμοποιούν και να διευρύνουν τα μέσα τους ώστε να παρέχουν εκπαίδευση σε τοπικό επίπεδο στα άτομα με Αναπηρία.

8) Σε καταστάσεις όπου το γενικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν ανταποκρίνεται ακόμη επαρκώς στις ανάγκες όλων των ατόμων με Αναπηρία, θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο παροχής ειδικής εκπαίδευσης, η οποία στοχεύει στην προετοιμασία των μαθητών για την ένταξή τους στο γενικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η ποιότητα μιας τέτοιας μορφής εκπαίδευσης πρέπει να αντανακλά τις ίδιες προδιαγραφές και φιλοδοξίες με τη γενική εκπαίδευση και θα πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένη με αυτήν. Στους μαθητές με Αναπηρία πρέπει να διατίθενται κατά βάση, τα ίδια εκπαιδευτικά κονδύλια που διατίθενται για τους υπόλοιπους μαθητές. Τα Κράτη πρέπει να επιδιώκουν τη σταδιακή ένταξη των υπηρεσιών ειδικής εκπαίδευσης στο σύστημα γενικής εκπαίδευσης. Είναι βέβαια αντιληπτό ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η ειδική εκπαίδευση μπορεί να είναι περιστασιακά πιο κατάλληλη για μερικούς μαθητές με Αναπηρία.

9) Λόγω των ιδιαίτερων αναγκών επικοινωνίας των κωφών και τυφλών ατόμων, είναι δυνατόν να είναι πλέον σκόπιμο η εκπαίδευσή τους να παρέχεται σε ειδικά σχολεία ή ακόμη σε ειδικά τμήματα και μονάδες μέσα στα γενικά σχολεία. Στο αρχικό στάδιο ειδικότερα, η προσοχή πρέπει να εστιαστεί σε εκπαίδευση με πολιτιστική ευαισθησία, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη επαρκούς δυνατότητας επικοινωνίας και μέγιστη αυτονομία για τους ανθρώπους που είναι κωφοί ή τυφλοί.

Κανόνας 7. Απασχόληση
Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίσουν την ανάγκη για τα άτομα με Αναπηρία να ενδυναμωθούν, προκειμένου να είναι σε θέση να ασκούν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, ειδικά στον τομέα της εργασίας. Στις αστικές αλλά και στις αγροτικές περιοχές, θα πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες για προαγωγική και επικερδή απασχόληση στην αγορά εργασίας.

1) Οι νόμοι και οι κανονισμοί στον τομέα της απασχόλησης δεν θα πρέπει να περιλαμβάνουν διακρίσεις εις βάρος των ατόμων με Αναπηρία και δεν θα πρέπει να θέτουν εμπόδια στην απασχόλησή τους.

2) Τα Κράτη πρέπει να στηρίζουν ενεργά την ένταξη των ατόμων με Αναπηρία στην ανοικτή απασχόληση. Η υποστήριξη αυτή μπορεί να προέλθει μέσα από μια σειρά μέτρα, όπως η επαγγελματική κατάρτιση, τα συστήματα ποσοστώσεων, τα δάνεια ή επιχορηγήσεις για μικρές επιχειρήσεις, τα αποκλειστικά συμβόλαια ή δικαιώματα προτεραιότητας παραγωγής, οι φοροαπαλλαγές, οι ευνοϊκές συμβάσεις και άλλη τεχνική ή οικονομική βοήθεια σε επιχειρήσεις που απασχολούν άτομα με Αναπηρία. Τα Κράτη πρέπει ακόμη να ενθαρρύνουν τους εργοδότες να κάνουν τις εύλογες προσαρμογές ώστε να δέχονται τα άτομα με Αναπηρία.

3) Τα κρατικά προγράμματα πρέπει να περιλαμβάνουν:

α) Μέτρα για τον σχεδιασμό και την προσαρμογή των χώρων εργασίας και των εγκαταστάσεων, με τρόπο ώστε να είναι προσβάσιμα σε άτομα με διαφορετικού τύπου αναπηρίες.

β) Υποστήριξη στη χρήση νέων τεχνολογιών και στην εξέλιξη και παραγωγή τεχνικών βοηθημάτων, εργαλείων και εξοπλισμού, καθώς και μέτρα για τη διευκόλυνση της πρόσβασης στα βοηθήματα και τον εξοπλισμό αυτό, ώστε τα άτομα με Αναπηρία να είναι σε θέση να αποκτήσουν και να διατηρήσουν μια θέση εργασίας.

γ) Παροχή κατάλληλης κατάρτισης και τοποθέτησης σε θέση εργασίας, καθώς και παροχή συνεχιζόμενης υποστήριξης, με τη μορφή προσωπικής βοήθειας ή διερμηνείας.

4) Τα Κράτη πρέπει να ξεκινήσουν και να υποστηρίξουν τις εκστρατείες ενημέρωσης της κοινής γνώμης με στόχο την εξάλειψη των αρνητικών στάσεων και των προκαταλήψεων εναντίον των εργαζομένων με Αναπηρία.

5) Με την ιδιότητα τους ως εργοδότες, τα Κράτη πρέπει να δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες απασχόλησης για τα άτομα με Αναπηρία στο δημόσιο τομέα.

6) Τα Κράτη, οι οργανώσεις εργαζομένων και οι εργοδότες πρέπει να συνεργάζονται για τη διασφάλιση δίκαιης πολιτικής προσλήψεων και προαγωγών, συνθηκών εργασίας, έτσι ώστε να προλαμβάνονται τραυματισμοί ή βλάβες και μέτρων για την αποκατάσταση εργαζομένων που υπέστησαν εργατικό ατύχημα.

7) Ο στόχος πρέπει να είναι πάντοτε τα άτομα με Αναπηρία να βρίσκουν δουλειά στην ανοικτή αγορά εργασίας. Για τα άτομα εκείνα που αυτό δεν είναι δυνατό θα πρέπει να δημιουργηθούν εναλλακτικές δομές, με τη δημιουργία μικρών μονάδων προστατευμένης ή υποστηριζόμενης απασχόλησης. Είναι απαραίτητο η ποιότητα των προγραμμάτων αυτών να αξιολογείται με βάση την επάρκειά τους στην παροχή ευκαιριών στα άτομα με Αναπηρία να βρίσκουν απασχόληση στην αγορά εργασίας.

8) Πρέπει να ληφθούν επίσης μέτρα για τη συμπερίληψη ατόμων με Αναπηρία στα προγράμματα κατάρτισης και απασχόλησης που υλοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα.

9) Τα Κράτη, οι ενώσεις εργαζομένων και οι εργοδότες πρέπει να συνεργάζονται με τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία στο σχεδιασμό μέτρων για τη δημιουργία ευκαιριών στην κατάρτιση και την απασχόληση, μέτρα όπως η ευελιξία των ωραρίων, η μερική απασχόληση, οι συνεταιρισμοί, η αυτό - απασχόληση και η φροντίδα για τα άτομα με Αναπηρία.

Κανόνας 8. Διατήρηση εισοδήματος και κοινωνική ασφάλιση
Τα κράτη φέρουν την ευθύνη παροχής στα άτομα με Αναπηρία κοινωνικής ασφάλισης και διατήρησης του εισοδήματος.

1) Τα κράτη πρέπει να διασφαλίζουν επαρκές εισόδημα στα άτομα με Αναπηρία τα οποία, εξαιτίας της αναπηρίας τους ή άλλων παραγόντων που σχετίζονται με αυτήν, έχασαν προσωρινά ή υπέστησαν μείωση του εισοδήματός τους ή στερούνται ευκαιριών απασχόλησης. Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν η παροχή υποστήριξης να λαμβάνει υπ΄ όψιν τα έξοδα που πολύ συχνά προκύπτουν για τα άτομα με Αναπηρία και τις οικογένειές τους λόγω της αναπηρίας τους.

2) Στις χώρες όπου η κοινωνική ασφάλιση ή άλλα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας υπάρχουν ή δημιουργούνται για το σύνολο του πληθυσμού, τα Κράτη πρέπει να φροντίζουν τα συστήματα αυτά να μην εξαιρούν ή να μην εμπεριέχουν διακρίσεις εις βάρος των ατόμων με Αναπηρία.

3) Τα κράτη πρέπει ακόμη να διασφαλίζουν την παροχή εισοδήματος και την προστασία κοινωνικής ασφάλισης σε άτομα που έχουν αναλάβει τη φροντίδα ενός ατόμου με Αναπηρία.

4) Τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να περιλαμβάνουν κίνητρα για επανάκτηση από τα άτομα με Αναπηρία της ικανότητά τους για επικερδή απασχόληση. Τα συστήματα αυτά πρέπει να παρέχουν ή να συνεισφέρουν στην οργάνωση, ανάπτυξη και επιδότηση της επαγγελματικής κατάρτισης. Ακόμη, θα πρέπει να βοηθούν τις υπηρεσίες τοποθέτησης σε εργασία.

5) Τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης πρέπει να παρέχουν κίνητρα ώστε τα άτομα με Αναπηρία να αναζητούν απασχόληση προκειμένου να αποκτήσουν ή να επανακτήσουν την ικανότητά τους να βγάζουν το εισόδημά τους μέσα από μια επικερδή εργασία.

6) Τα επιδόματα πρέπει να διατηρούνται για όσο καιρό διατηρείται και η αναπηρία, με τρόπο όμως που να μην αποθαρρύνεται το άτομο να αναζητήσει εργασία. Τέτοια επιδόματα πρέπει να ελαττώνονται ή να τερματίζονται όταν το άτομο με την αναπηρία αποκτά επαρκές και σταθερό εισόδημα.

7) Τα Κράτη, στις χώρες όπου οι κοινωνικές ασφαλίσεις παρέχονται σε μεγάλο βαθμό από τον ιδιωτικό τομέα, πρέπει να ενθαρρύνουν τις τοπικές κοινότητες, τις οργανώσεις πρόνοιας και τις οικογένειες να λαμβάνουν μέτρα αυτοβοήθειας και να παρέχουν κίνητρα για απασχόληση ή συναφείς με αυτήν δραστηριότητες για τα άτομα με Αναπηρία.

Κανόνας 9. Οικογενειακή ζωή και προσωπική ακεραιότητά
Τα Κράτη πρέπει να προωθούν την πλήρη συμμετοχή των ατόμων με Αναπηρία στην οικογενειακή ζωή. Πρέπει να προωθούν το δικαίωμα τους στην ατομική ακεραιότητα και να φροντίζουν ώστε οι νόμοι να μην κάνουν διακρίσεις εις βάρος των ατόμων με Αναπηρία σε ότι αφορά τις σεξουαλικές τους σχέσεις, το γάμο και την πατρότητα/ μητρότητα.

1) Στα άτομα με αναπηρία, πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να ζουν με τις οικογένειές τους. Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν την ένταξή των κατάλληλων προτύπων σε ότι αφορά την αναπηρία και τις επιπτώσεις της στην οικογενειακή ζωή, στις υπηρεσίες συμβουλευτικής της οικογένειας. Οι υπηρεσίες ανακούφισης και εξυπηρέτησης πρέπει να είναι διαθέσιμες στις οικογένειες που έχουν άτομο με Αναπηρία. Τα Κράτη πρέπει να διευκολύνουν τα άτομα που επιθυμούν να υιοθετήσουν ή να αναλάβουν ως ανάδοχοι ένα παιδί ή έναν ενήλικα με αναπηρία.

2) Τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να στερούνται των ευκαιριών να βιώνουν τη σεξουαλικότητά τους, να έχουν σεξουαλικές σχέσεις και να έχουν την εμπειρία της μητρότητας/ πατρότητας. Λαμβάνοντας υπόψη τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσουν τα άτομα με Αναπηρία για να παντρευτούν και να δημιουργήσουν οικογένεια, τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν τη δημιουργία αντίστοιχων συμβουλευτικών υπηρεσιών. Τα άτομα με Αναπηρία πρέπει να έχουν την ίδια πρόσβαση με τους υπόλοιπους στις μεθόδους οικογενειακού προγραμματισμού, καθώς επίσης και σε πληροφορίες για τη σεξουαλική λειτουργία του σώματός τους, οι οποίες θα πρέπει να διατίθενται στην κατάλληλη μορφή.

3) Τα Κράτη πρέπει να προωθούν μέτρα για την αλλαγή των αρνητικών στάσεων που επικρατούν ακόμη στην κοινωνία ως προ το γάμο, τη σεξουαλικότητα και την πατρότητα/ μητρότητα των ατόμων με Αναπηρία, ειδικότερα των κοριτσιών και των γυναικών με αναπηρίες. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πρέπει να ενθαρρύνονται ώστε να παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξάλειψη αυτών των αρνητικών στάσεων.

4) Τα άτομα με Αναπηρία πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι για τη λήψη προφυλάξεων κατά της σεξουαλικής ή άλλης μορφής κακοποίησης. Τα άτομα με Αναπηρία είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην κακοποίηση μέσα στην οικογένεια, την κοινότητα ή τα ιδρύματα και είναι ανάγκη να εκπαιδευτούν για τους τρόπους με τους οποίους θα αποφύγουν την κακοποίηση, να αναγνωρίζουν πότε η κακοποίηση έχει συμβεί και να την αναφέρουν.

 

Κανόνας 10. Πολιτισμός
Τα Κράτη πρέπει να φροντίζουν για την ισότιμη ένταξη και συμμετοχή των ατόμων με Αναπηρία σε πολιτιστικές δραστηριότητες.

1) Τα Κράτη πρέπει να μεριμνούν ώστε τα άτομα με Αναπηρία να έχουν την ευκαιρία να αξιοποιούν τη δημιουργικότητά τους, το καλλιτεχνικό και πνευματικό τους δυναμικό, όχι μόνο για δικό τους όφελος, αλλά για τον εμπλουτισμό της κοινότητάς τους, είτε είναι σε αστική είτε σε αγροτική περιοχή. Παραδείγματα τέτοιων δραστηριοτήτων είναι ο χορός, η μουσική, η λογοτεχνία, το θέατρο, η ζωγραφική και η γλυπτική. Ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, πρέπει να δοθεί έμφαση στις παραδοσιακές και σύγχρονες μορφές τέχνης, όπως οι μαριονέτες, η αφήγηση και η απαγγελία.

2) Τα Κράτη πρέπει να προωθούν την προσπελασιμότητα και τη διαθεσιμότητα χώρων πολιτιστικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών όπως είναι τα θέατρα, τα μουσεία ή οι κινηματογράφοι και σε άτομα με Αναπηρία.

3) Τα Κράτη πρέπει να προωθούν την ανάπτυξη και τη χρήση τεχνολογίας που θα καθιστά τη λογοτεχνία, τις ταινίες και το θέατρο, προσβάσιμα και στα άτομα με Αναπηρία.

Κανόνας 11. Αναψυχή και Αθλητισμός
Τα κράτη πρέπει να λάβουν μέτρα ώστε τα άτομα με Αναπηρία να αποκτήσουν ίσες ευκαιρίες για αναψυχή και αθλητισμό.

1) Τα Κράτη πρέπει να προβούν σε μέτρα που θα καταστήσουν τους χώρους αναψυχής και αθλητισμού, τα ξενοδοχεία, τις πλαζ, τα γήπεδα, τα γυμναστήρια, κ.λπ. προσβάσιμα σε άτομα με Αναπηρία. Τα μέτρα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν υποστήριξη του προσωπικού στην αναψυχή και τον αθλητισμό, καθώς και προγράμματα ανάπτυξης μεθόδων συμμετοχής, πληροφόρησης και κατάρτισης.

2) Οι τουριστικές αρχές, τα ταξιδιωτικά γραφεία, τα ξενοδοχεία, οι οργανώσεις εθελοντών και όλοι όσοι συμμετέχουν στη διοργάνωση δραστηριοτήτων αναψυχής ή ταξιδιών, πρέπει να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλους, λαμβάνοντας υπόψη και τις ειδικές ανάγκες των ατόμων με κάποια αναπηρία. Για τη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας πρέπει να παρέχεται η κατάλληλη κατάρτιση.

3) Οι αθλητικοί σύλλογοι πρέπει να ενθαρρύνονται να δημιουργούν ευκαιρίες συμμετοχής και των ατόμων με Αναπηρία στις δραστηριότητές τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις και μόνον η πρόβλεψη πρόσβασης ατόμων με Αναπηρία σε τέτοιες δραστηριότητες, αρκεί για να ανοίξουν οι ευκαιρίες για συμμετοχή. Σε άλλες περιπτώσεις, όπου αυτό απαιτείται, θα πρέπει να γίνονται ειδικές διευθετήσεις ή να οργανώνονται ειδικά αθλήματα. Τα Κράτη πρέπει να στηρίζουν τη συμμετοχή των ατόμων με Αναπηρία σε εθνικές και διεθνείς αθλητικές συναντήσεις.

4) Οι διοργανωτές των δραστηριοτήτων αθλητισμού και αναψυχής πρέπει να συμβουλεύονται τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία όταν αναπτύσσουν δράσεις για τα άτομα αυτά.

ΚΑΝΟΝΑΣ 12. ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Τα κράτη πρέπει να μεριμνούν για την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρίες στη θρησκευτική ζωή της κοινότητάς τους.

1). Τα κράτη πρέπει σε συνεργασία με τις θρησκευτικές αρχές να προωθούν μέτρα για την κατάργηση των διακρίσεων και την πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία σε θρησκευτικές δραστηριότητες.

2).  Τα κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν την ενημέρωση σε ζητήματα αναπηρίας στα θρησκευτικά ιδρύματα και τις αντίστοιχες οργανώσεις. Πρέπει επίσης, στην εκπαίδευση ατόμων σε θρησκευτικά επαγγέλματα και στα προγράμματα επιμόρφωσης να συμπεριλαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν στην αναπηρία.

3). Τα κράτη πρέπει ακόμη να ενθαρρύνουν την πρόσβαση των ατόμων με αισθητηριακές αναπηρίες στη θρησκευτική λογοτεχνία.

4). Τα κράτη / ή οι θρησκευτικές οργανώσεις πρέπει να συμβουλεύονται τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία όταν διαμορφώνουν μέτρα για την ισότιμη συμμετοχή τους στις θρησκευτικές δραστηριότητες.

ΚΑΝΟΝΑΣ 13. ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ
 Τα κράτη έχουν την τελική ευθύνη για τη συλλογή και διάχυση της πληροφόρησης για τις συνθήκες ζωής, των ατόμων με αναπηρίες και για την προώθηση εκτεταμένης έρευνας για όλα τα θέματα, συμπεριλαμβανομένων των εμποδίων που επηρεάζουν τη ζωή των ατόμων με αναπηρίες.

1). Τα κράτη πρέπει σε τακτά χρονικά διαστήματα να συγκεντρώνουν στατιστικά στοιχεία ως προς το φύλο και άλλες παραμέτρους σε ότι αφορά στις συνθήκες διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία. Η συλλογή τέτοιων στοιχείων πρέπει να διενεργείται σε συνδυασμό με εθνικές απογραφές και έρευνες. Μπορεί ακόμη να εκτελείται σε στενή συνεργασία, μεταξύ άλλων, με πανεπιστήμια, ιδρύματα ερευνών και οργανώσεις ατόμων με αναπηρία. Η συλλογή των στοιχείων πρέπει να περιλαμβάνει ερωτήσεις για τα προγράμματα και τις υπηρεσίες που υπάρχουν.

2). Τα κράτη πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας τράπεζας πληροφοριών σχετικά με την αναπηρία, η οποία θα περιλαμβάνει στατιστικά στοιχεία για τις διαθέσιμες υπηρεσίες και τα προγράμματα, καθώς και για τις διαφορετικές ανάγκες ανθρώπων με αναπηρία. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας θα πρέπει να έχουν διαρκώς υπόψη τους την ανάγκη να προστατευθεί η προσωπική ακεραιτότητα και η ιδιωτική ζωή του ατόμου.

3). Τα κράτη πρέπει να διενεργούν και να επιδοτούν ερευνητικά προγράμματα για κοινωνικά, οικονομικά και άλλα θέματα που έχουν επίδραση στη ζωή των ατόμων με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Η έρευνα πρέπει να περιλαμβάνει και μελέτες για τις αιτίες, τις μορφές και τη συχνότητα εμφάνισης των αναπηριών, τη διαθεσιμότητα και επάρκεια των υπαρχόντων προγραμμάτων και την ανάγκη για ανάπτυξη και αξιολόγηση των υπηρεσιών και των μέτρων στήριξης.

4). Τα κράτη πρέπει να καθορίζουν, συγκεκριμένη ορολογία και κριτήρια για τη διενέργεια κρατικών ερευνών, σε συνεργασία με τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία.

5). Τα κράτη πρέπει να διευκολύνουν τη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στη συλλογή στοιχείων και την έρευνα. Για τη διενέργεια τέτοιων ερευνών, το κράτος πρέπει να ενθαρρύνει ιδιαίτερα την επιστράτευση των ατόμων με αναπηρία που έχουν τα απαιτούμενα προσόντα.

6). Τα κράτη πρέπει να υποστηρίζουν την ανταλλαγή των αποτελεσμάτων της έρευνας και της εμπειρίας.

7). Τα κράτη πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για τη διάχυση της πληροφόρησης και της γνώσης σχετικά με την αναπηρία, σε όλα τα διοικητικά και πολιτικά επίπεδα μέσα σε κρατικά, περιφερειακά και τοπικά πλαίσια.

ΚΑΝΟΝΑΣ 14. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ
Τα κράτη θα μεριμνούν ώστε να λαμβάνονται υπόψη ζητήματα σχετικά με την αναπηρία σε όλες τις σχετικές πολιτικές και εθνικά προγράμματα.

1). Τα κράτη πρέπει να προβλέπουν και να σχεδιάζουν επαρκής πολιτικές για τα άτομα με αναπηρία σε εθνικό επίπεδο, καθώς επίσης, να παρέχουν κίνητρα και να επιδοτούν δράσεις σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

2). Τα κράτη πρέπει να εμπλέκουν τις οργανώσεις ατόμων με αναπηρία σε κάθε διαδικασία λήψης αποφάσεων για σχέδια και προγράμματα που τα αφορούν ή μπορεί να επηρεάσουν την οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση.

3). Τα ιδιαίτερα θέματα που αφορούν στα άτομα με αναπηρία πρέπει να ενσωματώνονται στα γενικά αναπτυξιακά προγράμματα και να μην αντιμετωπίζονται χωριστά.

4). Η τελική ευθύνη των Κρατών για την κατάσταση των ατόμων με Αναπηρία δεν απαλάσσει τους υπόλοιπους από τη δική τους ευθύνη. Οποιοσδήποτε βρίσκεται επικεφαλής μιας υπηρεσίας, δραστηριότητας ή πηγής πληροφόρησης, θα πρέπει να έχει και την ευθύνη προσαρμογής των αντίστοιχων υπηρεσιών, έτσι που να είναι προσβάσιμες σε άτομα με Αναπηρία.

5) Τα Κράτη πρέπει να διευκολύνουν την ανάπτυξη από τις τοπικές κοινότητες, προγραμμάτων και μέτρων για άτομα με Αναπηρία. Ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η κατάρτιση εγχειριδίων ή καταλόγων και η παροχή προγραμμάτων εκπαίδευσης για το προσωπικό της τοπικής κοινότητας.

ΚΑΝΟΝΑΣ 15. ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ.
Τα Κράτη φέρουν την ευθύνη να θέτουν τις νομικές βάσεις που απαιτούνται ώστε τα μέτρα που λαμβάνονται να οδηγούν στην επίτευξη του σκοπού της πλήρους συμμετοχής και ισότητας για τα άτομα με Αναπηρία.

1) Η εθνική νομοθεσία, που ενσαρκώνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών, πρέπει να περιλαμβάνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ατόμων με Αναπηρία. Τα Κράτη έχουν την υποχρέωση να καθιστούν τα άτομα με Αναπηρία ικανά να ασκούν τα ατομικά και πολιτικά τους δικαιώματα, σε ισότιμη βάση με τους υπόλοιπους πολίτες. Τα Κράτη οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία να συμμετέχουν στη διαμόρφωση της εθνικής νομοθεσίας, που αφορά στα δικαιώματα των ατόμων με Αναπηρία καθώς και στις διαδικασίες αξιολόγησης και τροποποίησης της νομοθεσίας.

2) Είναι πιθανόν να απαιτείται νομοθετική παρέμβαση για την αλλαγή συνθηκών, που μπορεί να επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή των ατόμων με Αναπηρία, όπως η έκθεση σε κίνδυνο ή η θυματοποίηση. Κάθε διάταξη η οποία κάνει διάκριση εις βάρος των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να καταργηθεί. Η εθνική νομοθεσία πρέπει να προβλέπει τις ανάλογες κυρώσεις για την περίπτωση καταστρατήγησης της αρχής της μη διάκρισης.

3) Η εθνική νομοθεσία που αφορά στα άτομα με Αναπηρία μπορεί να παρουσιάζεται σε δύο μορφές. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μπορεί να είναι ενσωματωμένα στη γενική νομοθεσία ή να αποτελούν ειδική νομοθεσία. Η ειδική νομοθεσία για άτομα με Αναπηρία μπορεί να θεσπιστεί με διάφορους τρόπους:

α) Με τη δημιουργία ξεχωριστής νομοθεσίας η οποία θα αφορά αποκλειστικά σε ζητήματα αναπηρίας.

β) Με την συμπερίληψη ειδικών κεφαλαίων στη γενική νομοθεσία.

γ) Με σαφείς αναφορές στα άτομα με Αναπηρία, στα κείμενα που χρησιμεύουν για την ερμηνεία της ισχύουσας νομοθεσίας.

Μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί συνδυασμός των παραπάνω περιπτώσεων, ή είναι επίσης ενδεχόμενη η θέσπιση θετικών διατάξεων.

4) Τα Κράτη πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο θέσπισης επίσημου μηχανισμού υποβολής καταγγελιών, προκειμένου να προστατευτούν τα συμφέροντα των ατόμων με Αναπηρία.

ΚΑΝΟΝΑΣ 16. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ
Τα Κράτη φέρουν την οικονομική ευθύνη για την υλοποίηση εθνικών προγραμμάτων και μέτρων που θα συμβάλλουν στην εξίσωση των ευκαιριών για τα άτομα με αναπηρία.

1) Τ α Κράτη πρέπει να προβλέπουν και δαπάνες για τα άτομα με Αναπηρία στους προϋπολογισμούς όλων των εθνικών, περιφερειακών και τοπικών κυβερνητικών οργάνων.

2) Τα Κράτη, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις και οι άλλοι σχετικοί φορείς πρέπει να συνεργάζονται ώστε να επιλέγονται οι πλέον αποτελεσματικοί τρόποι υποστήριξης των σχεδίων και των μέτρων που αφορούν στα άτομα με Αναπηρία.

3) Τα Κράτη πρέπει να μελετούν το ενδεχόμενο λήψης οικονομικών μέτρων (χορήγηση δανείων, φοροαπαλλαγές, δεσμεύσεις κονδυλίων, ειδικά ταμεία και άλλα) προκειμένου να ενθαρρυνθεί και να υποστηριχθεί η ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με Αναπηρία στην κοινωνία.

4) Σε πολλά Κράτη θα ήταν σκόπιμο να ιδρυθεί ένα ταμείο για την αναπηρία το οποίο θα επιδοτεί ποικίλα σχέδια - πιλότους και προγράμματα αυτοβοήθειας σε τοπικό επίπεδο.

ΚΑΝΟΝΑΣ 17. ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ
Τα Κράτη είναι υπεύθυνα για την ίδρυση και ενίσχυση εθνικών συντονιστικών επιτροπών ή συναφών οργάνων που θα λειτουργούν ως εθνικά σημεία αναφοράς για τα ζητήματα της αναπηρίας.

1). Η εθνική συντονιστική επιτροπή ή κάποιο συναφές όργανο, πρέπει να είναι μόνιμη και η λειτουργία της να βασίζεται στην απαραίτητη νομική και διοικητική βάση.

2) Ένας συνδυασμός από εκπροσώπους ιδιωτικών και δημοσίων φορέων θα μπορούσε να αποτελέσει μια επιτυχημένη διατομεακή και διεπιστημονική σύνθεση. Οι εκπρόσωποι μπορεί να προέρχονται από τα αρμόδια υπουργεία, τις οργανώσεις ατόμων με αναπηρία και μη - κυβερνητικές οργανώσεις.

3) Οι οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να μπορούν να ασκούν σημαντική επιρροή στην εθνική επιτροπή συντονισμού προκειμένου να διασφαλιστεί η επαρκής αντιμετώπιση των θεμάτων τους.

4) Η εθνική επιτροπή συντονισμού πρέπει να είναι εφοδιασμένη με την απαραίτητη αυτονομία και τους πόρους ώστε να μπορεί να εκπληρώσει το έργο της και να αξιοποιεί τις δυνατότητες λήψης αποφάσεων. Θα πρέπει επίσης, να λογοδοτεί στο υψηλότερο κυβερνητικό όργανο.

ΚΑΝΟΝΑΣ 18. ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ.
Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίζουν το δικαίωμα των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία να εκπροσωπούν τα άτομα με αναπηρίες σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Τα Κράτη πρέπει ακόμη να αναγνωρίζουν τον συμβουλευτικό ρόλο των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία στη λήψη αποφάσεων για ζητήματα σχετικά με την αναπηρία.

1) Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν και να στηρίζουν οικονομικά και με άλλους τρόπους τη συγκρότηση και την ενδυνάμωση των οργανώσεων των ατόμων με αναπηρία, των οικογενειών τους και των κηδεμόνων τους. Τα Κράτη πρέπει να αναγνωρίζουν ότι οι οργανώσεις αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής για την αναπηρία.

2) Τα Κράτη πρέπει να καθιερώσουν επικοινωνία σε συνεχή βάση με τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία και να διασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στην διαμόρφωση των κυβερνητικών πολιτικών.

3) Ο ρόλος των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία είναι να διαπιστώνουν ανάγκες και προτεραιότητες, να συμμετέχουν στον σχεδιασμό, την εφαρμογή και την αξιολόγηση των υπηρεσιών και των μέτρων που σχετίζονται με την ζωή των ατόμων με αναπηρία και να συνεισφέρουν στην ενημέρωση της κοινής γνώμης και στην επίτευξη αλλαγών.

4) Ως όργανα αυτοβοήθειας, οι οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία παρέχουν και προωθούν ευκαιρίες για την ανάπτυξη ικανοτήτων σε διάφορους τομείς, για αμοιβαία υποστήριξη μεταξύ των μελών τους και για ανταλλαγή πληροφοριών.

5) Οι οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία μπορούν να προσφέρουν συμβουλευτικές υπηρεσίες με διάφορους τρόπους, όπως π.χ. μέσω της μόνιμης εκπροσώπησης στα συμβούλια χρηματοδοτούμενων από την κυβέρνηση φορέων, υπηρετώντας σε δημόσιες επιτροπές και παρέχοντας εξειδικευμένη γνώση σε διάφορα σχέδια.

6) Ο συμβουλευτικός ρόλος των οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να είναι συνεχιζόμενος προκειμένου να αναπτυχθεί και να επεκταθεί η ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών μεταξύ αυτών και του Κράτους.

7) Οι οργανώσεις πρέπει να εκπροσωπούνται διαρκώς στην εθνική συντονιστική επι τροπή ή σε συναφείς φορείς.

8) Ο ρόλος των τοπικών οργανώσεων των ατόμων με Αναπηρία πρέπει να αναπτυχθεί και να ενισχυθεί ώστε να διασφαλιστεί η επιρροή τους πάνω σε διάφορα ζητή ματα σε επίπεδο κοινότητας.

ΚΑΝΟΝΑΣ19. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
Τα Κράτη είναι υπεύθυνα για την διασφάλιση επαρκούς εκπαίδευσης, σε όλα τα επίπεδα, του προσωπικού, που εμπλέκεται στο σχεδιασμό και την παροχή προγραμμάτων και υπηρεσιών που αφορούν στα άτομα με Αναπηρία.

1) Τα Κράτη οφείλουν να διασφαλίζουν ότι όλες οι αρχές που παρέχουν υπηρεσίες στον χώρο της αναπηρίας, καταρτίζουν επαρκώς το προσωπικό τους.

2) Οι αρχές της πλήρους συμμετοχής και της ισότητας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν πρόκειται για την κατάρτιση επαγγελματιών και την παροχή πληροφόρησής στο χώρο της αναπηρίας και στα γενικά προγράμματα κατάρτισης. Τα προγράμματα κατάρτισης πρέπει να σχεδιάζονται σε συνεργασία με τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία και τα άτομα με Αναπηρία πρέπει να συμμετέχουν ως δάσκαλοι, εκπαιδευτές ή σύμβουλοι στα προγράμματα εκπαίδευσης του προσωπικού.

3) Η κατάρτιση των κοινωνικών λειτουργών είναι στρατηγικής σημασίας ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σ' αυτήν τη διαδικασία θα πρέπει να εμπλέκονται τα άτομα με Αναπηρία και να επιδιώκεται η ανάπτυξη των σχετικών αρχών, της τεχνολογίας αλλά και η ανάπτυξη δεξιοτήτων που μπορούν να ασκηθούν από άτομα με Αναπηρία, τους γονείς τους, τις οικογένειές τους και μέλη της κοινότητας.

ΚΑΝΟΝΑΣ 20. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ.
Τα Κράτη είναι υπεύθυνα για την συνεχή παρακολούθηση και αξιολόγηση των προγραμμάτων και υπηρεσιών που αφορούν στην εξίσωση των ευκαιριών για τα άτομα με Αναπηρία.

1) Τα Κράτη πρέπει σε τακτά χρονικά διαστήματα και συστηματικά να αξιολογούν τα εθνικά προγράμματα για την αναπηρία και να γνωστοποιούν τα στοιχεία και αποτελέσματα της αξιολόγησης.

2) Τα Κράτη πρέπει να αναπτύσσουν και να υιοθετούν ορολογία και κριτήρια για την αξιολόγηση των προγραμμάτων και υπηρεσιών που σχετίζονται με την αναπηρία.

3) Τα κριτήρια και η ορολογία αυτή πρέπει να διαμορφώνονται σε συνεργασία με τις οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία στα πρώτα στάδια σύλληψης και σχεδιασμού.

4) Τα Κράτη πρέπει να συμμετέχουν σε διεθνείς συνεργασίες για τον καθορισμό κοινών προτύπων αξιολόγησης που γίνεται σε εθνικό επίπεδο. Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν τις εθνικές συντονιστικές επιτροπές να συμμετέχουν και αυτές σε τέτοιες συνεργασίες.

5) Η αξιολόγηση των ποικίλων προγραμμάτων στο χώρο της αναπηρίας πρέπει να εντάσσεται στο στάδιο του σχεδιασμού, έτσι ώστε να μπορεί να αξιολογείται η συνολική τους επάρκεια στην εκπλήρωση των στόχων τους.

ΚΑΝΟΝΑΣ 21. ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Τα Κράτη, βιομηχανικά και αναπτυσσόμενα, έχουν την ευθύνη να συνεργάζονται και να λαμβάνουν μέτρα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ατόμων με Αναπηρία στις αναπτυσσόμενες χώρες.

1) Στα γενικά αναπτυξιακά προγράμματα πρέπει να ενσωματώνονται μέτρα για την επίτευξη της εξίσωσης των ευκαιριών για τα άτομα με Αναπηρία και για τους πρόσφυγες με αναπηρίες.

2) Τα μέτρα αυτά πρέπει να ενσωματώνονται σε όλες τις μορφές τεχνικής και οικονομικής συνεργασίας, διμερούς και πολυμερούς, κυβερνητικής και μη. Τα Κράτη πρέπει να θίγουν ζητήματα που αφορούν στα άτομα με Αναπηρία, σε συζητήσεις για παρόμοιες συνεργασίες με άλλα κράτη.

3) 'Οταν σχεδιάζονται και ανανεώνονται προγράμματα τεχνικής και οικονομικής συνεργασίας, πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στα αποτελέσματα των προγραμμάτων αυτών πάνω στην κατάσταση των ατόμων με Αναπηρία. Είναι πρωταρχικής σημασίας τα άτομα με Αναπηρία και οι οργανώσεις τους να γνωμοδοτούν όταν σχεδιάζονται αναπτυξιακά προγράμματα για τα άτομα με Αναπηρία. Θα πρέπει να συμμετέχουν άμεσα στη δημιουργία, εφαρμογή και αξιολόγηση των προγραμμάτων αυτών.

4) Τομείς προτεραιότητας για τεχνική και οικονομική συνεργασία είναι:

α) Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού μέσα από την ανάπτυξη των δεξιοτήτων και δυνατοτήτων των ατόμων με Αναπηρία και τη δημιουργία επαγγελματικών δραστηριοτήτων για και από άτομα με Αναπηρία.

β) Η ανάπτυξη και διάδοση τεχνολογίας και τεχνογνωσίας κατάλληλης για τα άτομα με Αναπηρία.

6) Τα Κράτη πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για τη βελτίωση της γνώσης σε θέματα αναπηρίας του προσωπικού εκείνου που συμμετέχουν σε κάθε επίπεδο στη διοίκηση τεχνικών και οικονομικών προγραμμάτων συνεργασίας.

ΚΑΝΟΝΑΣ 22. ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Τα Κράτη πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε διεθνείς συνεργασίες που αφορούν σε πολιτικές για την εξίσωση των ευκαιριών για τα άτομα με Αναπηρία.

1) Μέσα στα πλαίσια του Ο.Η.Ε., εξειδικευμένων φορέων και άλλων σχετικών διακυβερνητικών οργανώσεων, τα Κράτη πρέπει να συμμετέχουν στην ανάπτυξη πολιτικών για την αναπηρία.

2) 'Οταν κρίνεται σκόπιμο, τα Κράτη πρέπει να εισάγουν το θέμα της αναπηρίας στις γενικές διαπραγματεύσεις που αφορούν στις προδιαγραφές, την ανταλλαγή πληροφοριών, τα αναπτυξιακά προγράμματα και άλλα.

3) Τα Κράτη πρέπει να ενθαρρύνουν και να στηρίζουν την ανταλλαγή γνώσης και εμπειρίας μεταξύ:

α) Μη κυβερνητικών οργανώσεων που ασχολούνται με την αναπηρία.

β) Ερευνητικών ινστιτούτων και μεμονωμένων ερευνητών που ασχολούνται με ζητήματα αναπηρίας.

γ) Εκπροσώπων σχετικών προγραμμάτων και ομάδων επαγγελματιών του χώρου.

δ) Οργανώσεων ατόμων με Αναπηρία.

ε) Εθνικών συντονιστικών επιτροπών.

4) Τα Κράτη πρέπει να διασφαλίζουν ότι ο Ο.Η.Ε. και οι εξειδικευμένοι φορείς, όπως και όλοι οι διακυβερνητικοί και διακοινοβουλευτικοί φορείς, σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο, περιλαμβάνουν στη δράση τους τις παγκόσμιες και περιφερειακές οργανώσεις των ατόμων με Αναπηρία.

« Σεπτέμβριος 2017 »
ΚΔΤΤΠΠΣ
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ 
FORUM 
ΒΙΒΛΙΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ 
ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ 
ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ 
ONLINE GAMES 
RSS
 Copyright © 2008 PASIPKA - Designed & Developed by GLOBO Technologies S.A.